Laatst zat A.L. Snijders in de wachtkamer bij de dokter, schrijft hij.
Een ramp.
Naast hem praatten een man en een vrouw over reizen van het ene Verweggistan naar het andere Verweggistan en dan in clichés van over het ervan nemen nu het nog kan, je moet genieten, het kan je nooit meer afgenomen worden.
Dat lees ik vandaag in zijn zkv dat hij mailde.
Ik moet bijna huilen.
De titel van het stukje is verdriet. ALS vond onmetelijk verdriet als kop teveel.
Ik niet.

Yogastad Rishikesh

De yogastad van de wereld, zo wordt het Indiase Rishikesh genoemd. Volg je thuis misschien twee keer per week een les, in Rishikesh is yoga een levensstijl.
‘Om, shanti, shanti, shanti-i,’ galmen de monniken om vier uur ’s ochtends in ashram Parmarth Niketan. Je draait je nog een keer om in je bed, want jouw Hatha yogales begint pas om zes uur.
Na het ontbijt wandel je naar de inmiddels gesloten en verlaten Maharishi Mahesh Yogi Ashram, oftewel, de ‘Beatles ashram’.

Ram Jhula
Dan steek je de Ram Jhula brug over, want je hebtr zin in een munt-citroen-smoothie bij Sanskriti, www.sanskritivedicretraet.com.
Als je weer buiten staat, zie je hoe toeristen met yogamatjes onder de arm het straatbeeld kleuren; ze schieten bij achterafgelegen schooltjes naar binnen.

Lakshman Jhula
Langs de Ganges wandel je richting de tweede brug die Rishikesh typeert. Even verderop groet je Jolly Baba, die de hele dag in Lotushouding zit te breien.
Tapovan
Na een middagles bij Anand Prakash Ashram, drink je guli-thee in Devraj Caffe Corner. Langzaam verdwijnt de zon tussen de groen bomen van de Himalaya. Dan ineens is er de zwarte nacht van India.

Dit is een ingekorte versie van het artikel dat nu in Yoga Magazine # 1 – 2010 is verschenen.