‘Die is voor altijd,’ riep ik als zestienjarige puber bij het aantrekken van een duur gekochte top.
Intussen kom ik er dag voor dag achter dat alleen verandering voor altijd is.

Tussen de middag zie ik ze altijd lopen
Grote mannen in lange trenchcoats,
Voor een ogenblik het pak bedekt.

In de hand een bruine volkoren boterham
Met kaas of worst.
Samen kauwend op het ritme van de voetstappen

Na het eten wordt er pas gepraat,
over Collega A en B. Of over dagelijkse zaken.
De een na de ander steekt intussen ongestoord een sigaartje op.

En zo laten ze zichzelf steeds weer uit;
De baas zonder hond, toch een blokje om.

Als een kus
meer is dan twee lippen
die de huid raken,
dan zou het wel eens liefde
kunnen zijn.

Beeld: Manon van der Zwaal

Anneke van Kempen (23)
‘Ik studeer fijn op mijn kamer, omdat ik in mijn pyamabroek achter de laptop kan kruipen.’

Opnieuw een artikel van Fidessa schrijft in Nobiles Magazine

Wat?

Als je je probeert uit te drukken,
in die ene poging om
een steeds veranderende waarheid
te benoemen.

Wanneer je blijft steken bij het woord leuk in plaats van vrolijk
Of langzaam in plaats van traag
En het woord origineel in plaats van eigenzinnig.

Naast de woorden schrijven; het overkomt me dagelijks.

eigenlijk zou ik je niet moeten aannemen

want als jouw moeder

je weggeeft

hoe kun jij, kind, dan ooit

geloven, doorvoelen, weten

dat ik blijf?

Soms hebben we zo’n dag dat iedereen zijn vuilnis bij ons achterlaat. Alsof we een blauwe kliko zijn die lekker kan worden volgestopt met afval. Voeren we eerst nog een vermakelijk gesprek en dan is het daar ineens: een rotopmerking, een jaloerse sneer, een kattige uitval of een schreeuw. Volgens coach Talane Miedaner is het aan onszelf om een grens te trekken aan wat mensen tegen ons mogen zeggen. Als we voor het eerst grenzen gaan stellen dan blijkt ineens hoeveel onaardig commentaar we van anderen te verdragen hebben. Miedaner stelt dat het belangrijk is dat we met onszelf afspreken dat we ons niets laten welgevallen. Oftewel negeer de kleine opmerkingen niet, maar pak ze aan en ruim ze uit de weg. Daarom hier haar eenvoudige vier-staps-methode: 1) Informeer (Besef je wel dat je kattig bent? 2) Verzoek (Ik vraag je hiermee op te houden) 3) Eis of dring aan (Ik wil dat je nu echt ophoudt met schreeuwen) 4) Vertrek (Ik kan niet verder met je praten als je schreeuwt. Ik loop de kamer uit.) Ben je gevoelig? Kies dan voor deze stevige grenzen. Het zal zelfvertrouwen opleveren. En dat is precies wat we nodig hebben om in onze eigen kracht te staan.

December is een aparte maand. Sommigen noemen het een aaneenschakeling van feest en eten. Anderen ervaren verdriet en eenzaamheid. Ook zijn er mensen die in december een periode van ontnuchteren, detoxen en verstilling herkennen.
Alledrie de opvattingen zijn waar. Daarom probeer ik in de maand december nog meer van dag tot dag te leven, te beleven. Zoals vandaag: het oer-Hollandse Sinterklaasfeest. Een mooi ritueel waarin ik een gelegenheid zie om in het licht van anderen te zijn. Er is de les van liefde, er is de les van ontvangen, er is de les van geven.
Daarna stap ik opnieuw in een periode van bezinning. Steeds zoek ik de rust op, wentel mezelf in zelfliefde en ontdek mijn obstakels. Ook visualiseer ik het komende jaar. Ik spreek intenties uit voor 2009 op gebied van werk, geestelijke groei en liefde. Tot de kortste dag, de 20ste december blijf ik zo in introspectie. Dan ontvang ik in een meditatieve staat het licht. Vanaf nu worden de dagen langer en verdwijnt het zwart uit de lucht.
Ik keer weer terug naar mijn cocon. Om met Kerst uitbundig het licht te vieren. Het licht vieren kun je alleen doen, met een grote familie of met z’n tweeën. Het geeft niet hoe je het doet, als je je innerlijke vlam maar aansteekt en daarbinnen een vuurtje stookt. Verbranding in het lichaam betekent afscheid van patronen. De nieuwe warmte bij mijn hart omarm ik. Weer keer ik naar binnen.
Intussen heb ik 2009 in detail uitgetekend met voldoende ruimte voor zijwegen en verrassingen. Tijdens Oud en Nieuw ervaar ik nog eenmaal de wisseling van extraversie en introversie.
Niet de kerstinkopen, de uitgebreide diners of de stille nachten maken december tot een enerverende maand. Maar in de vloeiende wisseling van houding ligt het contrast en de schoonheid. Ik noem het meedeinen op december.

Namaste,
Fidessa