Als je kinderen hebt, bepalen die het ritme van je leven. Zonder kinderen moet je er zelf structuur en richting aan geven. Fidessa Docters van Leeuwen – zelf kinderloos en schrijfster van een boek over dit ondewerp – onderzocht welke voor – en nadelen dat heeft.

Het volledige artikel van Fidessa schrijft is te vinden op pagina 82 van Mind magazine.

Bevroren water, valt in eigen tempo
naar beneden.
Vol overgave, durf en lef.
Niet wetende dat het bij de eerste aanraking
zal versmelten met een hand of stoeptegel.

In het weekend
Is het nodig
Jezelf opzij te zetten
En zittend op een stoel met anderen te praten
Thee erbij en koffie
Taart, want dat is gezellig
Er is iemand jarig, er wordt gezongen
Gelukkig jullie zijn er nog
Borrel?
Oud zoutje, taai toastje
Twee uur later
Dan is het voorbij.

Die warmte na de wekker,
als een zojuist volgelopen kruik.
Een duw opzij en ze is al weer weg.

Het is vandaag geen zondag.
Het is vandaag geen zaterdag.

Opstaan trilt de alarmtoon in je hoofd.
Je schudt de nacht van je af.

Dag, dag!

Fidessa schrijft staat al met de pen en taperecorder gereed om je te interviewen en een mooi verhaal op te tekenen. Dus mail me over al jouw bijzonderheden die je zijn toegevallen terwijl je leeft. Meer informatie: hallo@fidessaschrijft.nl

6.00 uur. De wekker gaat. Snel doe ik het licht aan. Ik zet hem dan opnieuw en ga eruit. Op maandagochtend trakteer ik mezelf op een ander nieuw begin van de week. Na een weekend van luieren en suffen is het nu de hoogste tijd de zon eens op te zien komen.

Terwijl ik de sleutel in het slot van mijn Mercedes draai, ben ik omringd door een zwarte nacht met een slank maantje en een groep sterren. Ik sta middenin de herfst. Een geur van verkleurde bomen.
Eerst maar even tanken bedenk ik me. Onderweg kom ik nauwelijks auto’s tegen. Geen fietsers of wandelaars te zien. Ook bij de pomp is er niemand. Een kriebel in mij vertelt dat ik me niet helemaal op mijn gemak voel.
Wat is dat toch dat de uren tussen nacht en dag me soms zo’n angst kunnen inboezemen?
In de auto, die is als een veilige slaapzak, verricht ik behalve schakelen en remmen even geen handelingen meer tot ik bij school ben aangekomen.
Vergeten, ik had een parkeerplaats moeten bestellen want in de veryupte Pijp heeft iedereen twee auto’s. Alle gaten naast de stoepen zijn gevuld.
Over vijf minuten begint de les maal ik en rijd ondertussen mijn tweede blokje. Niets. Ik heb het signaal begrepen, ik zeg al in mezelf dat ik alle tijd heb. Twee blokken verder is er wel een plaats waar ik mijn auto moeiteloos kan insteken.
Niets herfst hier, het stinkt hier naar benzine, sla ik de deur achter me dicht. Dan zet ik het op een rennen. Gewoon even opwarmen hou ik mezelf voor de gek. Maar eerlijk is eerlijk ik heb een hekel aan te laat komen. Als even verderop een voetganger mijn weg kruist besluit ik te wandelen. Nog erger is het om als een dief in de nacht te worden afgeschilderd.
Het enige licht in de straat komt van de yogaschool, als de zon die zich van de horizon los probeert te maken.

Ik zit in kleermakerszit met een zachte lichtblauwe deken om me heen. Onnozele gedachten die ik al meer dan honderd keer gerecycled heb, buitelen in mijn hoofd over elkaar heen. Wat heb ik vanochtend allemaal meegemaakt, wat ga ik veel doen is ongeveer de hoofdlijn.
Ik zit ze achterna, probeer ze aan te tikken, zodat ze zullen verdwijnen. Verkeerde methode. Ik laat ze links liggen. Mijn geest stribbelt eerst wat tegen, maar ik ben de baas besluit ik.
Dan duik ik het lege midden in. Andere mensen komen binnen, pakken een deken, ritsen gaan dicht, daar een laatste slok water.
Het leven is juist het leven, omdat het continue in beweging is. Wat een wijsheid. Aan mij de eer daarin mijn eigen stilstand te vinden. Een moment kom ik terug, als ik de stilte opmerk die we met z’n allen voortbrengen. Leeg wordt dan vol.

In de auto op weg naar huis zeuren gedachten al weer om koffie. Tot de laagstaande zon recht in mijn gezicht schijnt. Ik lach.

In cafe de Balie gebeurde het. Zij dronken elk een Koningck – omdat het herfst was – en wij een fluitje.
“Hebben jullie je google ranking vandaag bijgewerkt?” begon de headhunter. Het leven was goed voor hem geweest de afgelopen jaren. Een overhemd van een zware kwaliteit katoen trok over het overtollige vlees rond de buik. Zijn grijze pak was modieus, maar zonder te overdrijven.
Google kende ik goed. Althans ik probeerde dagelijks nadat ik de url had ingetikt ook daadwerkelijk iets te vinden. Dat werd al lastiger, omdat ik nooit precies wist wat ik er zocht.
“Nee.” zeiden wij.
Headhunter verslikte zich zowat in zijn bier. “Als je uit Google rolt moet je er altijd voor zorgen dat er op die ene pagina alleen de informatie staat waarvan je wilt dat deze bekend is.”
Mmh.
“Het zegt namelijk a-ll-e-s over je. Fouten kun je je daar niet permitteren.”
Mijn fluitje had ineens een wat zurige afdronk. Ging dit hoofd van de jacht mij vertellen dat ik nu naast alle andere hulp die ik al inschakelde om enigszins succesvol, of de indruk ervan, door het leven te gaan me met een of ander lijstje moest bezig houden.
“Ik zal het je uitleggen. Het gaat om die eerste vijf hits die eruit rollen als iemand je googled. Die moet je vormgeven en finetunen. Aanpassen aan je branding. Bij Linked-inn heb ik zo’n 5000 relaties. Ik kan niet hebben dat zij onflateuze informatie over mij lezen. Dat kost me matches.
Sinds kort schrijf ik een column voor een of ander IT tijdschrift. Een vakblad. Eerlijk is eerlijk. Het is een ramp. Nee, het schrijven niet. Daar draai ik mijn pen niet voor om.
Het is veel erger. Laatst heeft een column over CPM ingebroken op mijn google ranking. Alleen, omdat ik daarin een of andere pornosite had aangehaald. Gelukkig kwam ik er ’s avonds voordat ik naar bed ging achter. Maar jawel, het kwaad was al geschiedt. De column stond ineens op de derde plaats, terwijl de afbrekingen van de ranking pas bij vijf is. De hits die dan volgen zie je namelijk niet meer op je eerst pagina.
Ja natuurlijk heb ik er ervaring mee hoe je dat binnen no-time bijwerkt. Ik ben net Hans Kazan of noem me Hans Klok. Een staaltje van virtuele manipulatie. Daar gaat het in essentie om, alleen zo blijf je gevrijwaard voor negativiteit rondom je persoon.”
We bedankten headhunter hartelijk voor zijn uitgebreide advies en namen beduusd afscheid.

Morgenochtend ging ik eerst mijn tandenpoetsen en douchen en dan snel aan google ranking. Voordat een ander in de gaten zou hebben dat ik op mijn tenen over de elektonische snelweg liep. Met een borstel in de hand voor mijn nog ongekamde haren.

Van harte, u zit in een sleur! vertelde een brief die vanmorgen bij me op het bord lag. Het was uiteindelijk toch zover gekomen, dankzij de hulp van een cadeau van vriendin A. Maar daarover later meer.
Ik ben trouwens niet de enige met een sleur fettish. Samen met meer dan 70 % van de Nederlanders lijd ik aan de ziekte die ritme en regelmaat heet. Uit onderzoek van Motivaction blijkt dat we onze dagen afdraaien volgens een standaardpatroon en daardoor weinig echt meemaken van het leven. Routine is wat de klok slaat.
Passies zijn verdord door de eeuwige structuur van halen en brengen, ambities bedolven onder het metronomen ritme van een baan, en dromen – al zeggen we dat niet – zijn ons afgenomen door drie jengelende kinderen.
Sinds ik schrijf heeft sleur als een soort zilvergrijs monster in een pilates-houding ook zijn intrek in mijn leven genomen. Vroeger bestonden mijn dagen uit parachute springen, een weekje Las Vegas, na de file op de Amsterdamse ring rijden, een tweede huis in Frankrijk kopen, met vriend naar de Malediven en iedere avond een VIP-uitnodiging voor de een of andere première. En een lang weekend naar New York, een retraite in Bali en detox-en aan de Turkse kust. Of ik ontmoette de Dalai Lama samen met Richard Gere en bezocht ik Maxima en Willem-Alexander tijdens een van hun diners in hun villa in Wassenaar. Dan vergeet ik nog de shopdagjes met de helicopter in Milaan, Londen en Parijs te noemen en de talloze beautyweekenden in binnen- en buitenland.
Zoveel vermaak, het groeide me gewoon boven mijn hoofd. Ik belde, terwijl ik een instorting nabij was, vriendin A. om raad. Zij stelde me gerust en antwoordde dat ze de oplossing zo bij me langs zou brengen. In een gouden Parker zag ze mijn redding.
Met de gekregen pen en een lederen notitieboek heb ik vervolgens stap voor stap de sensatie de deur gewezen. Van afkickverschijnselen had ik nauwelijks last. Voordat ik het in de gaten had bestond mijn dag uit een keurig, calvinistisch ritme van yoga, opstaan, ontbijten, schrijven, boodschappen doen, koken en verder schrijven.
Good bye sensation, hello sleur. Ik ben er blij mee. Natuurlijk probeert het zilvergrijze monster wel eens mijn dromen te stelen; alleen doe ik ze dan goed op slot. Aan het goud van mijn werk moet hij niet tornen. Los daarvan bevalt het kabbelende leven me beter dan een week vol entertainment. Het is de deur naar een nieuwe realiteit. Maar soms ook niet. En dan doe ik het anders. Want sleur heb je gelukkig altijd nog zelf in de hand !

Tekst: Fidessa Docters van Leeuwen

‘Altijd als ik mijn fiets op slot zet ben ik blij dat ik in mijn straatje ben. Wil je trouwens thee? Kijk, hier studeer ik. Het is me niet gelukt nog even te stofzuigen, sorry daarvoor. De muur heb tegenover mijn computer heb ik rood geschilderd omdat het me uitdaagt, als ze wit zou zijn geweest zou ik het niet hebben getrokken. Tegenwoordig sta ik steeds vroeger op, meestal zo rond half tien, want ik ben met de afronding van mijn scriptie Cultuurwetenschappen bezig. Als ik ’s morgens met een idee wakker word, dan schuif ik direct achter mijn computer. Ik blader wat in de verschillende boeken die ik heb staan. Op de klanken van La Tempesta di Mare van Vivaldi begin ik vervolgens aan de noeste arbeid.

Ik werk hier fijn, omdat ik er steeds naar kan terugkeren. De kaart van die grote boom fascineert me en het verhuisbericht van oma en opa leert me dat ze echt voor de laatste keer in hun leven zijn verhuisd. Mijn domein is een plek waar iets gebeurt.
Wanneer ik mooie zinnen of gedachten heb gelezen, laat ik ze eerst bezinken en maak ik een wandeling over de Ten Cate markt. Als ik thuiskom vertelt de tekst zichzelf en kan ik uren zitten schrijven. Gedurende de dag drink ik drie potten thee. Ik eet muesli en uitgebreide salades, gewoon achter mijn computer. Voor mij is elke dag bestemd om te kijken of je een nieuw idee kunt hebben. Ik ben mijn kattenbelletjes met ideeën en flyers gaan fotograferen en heb ze op mijn computer gezet. Zo hoef ik ze niet fysiek te bewaren. Ook heb ik er een film mee gemaakt van een barst in mijn raam.’