‘Mijn bijna-doodervaring was een super-gevoel van geluk, van alles verlost zijn. Problemen bestonden niet meer’
(fotografe Patricia Steur in het boek Vrouwe Fortuna)

Interviews met 28 heel verschillende, bekende en onbekende vrouwen over wat hen gelukkig maakt. Geen jubelverhalen, maar een eerlijk kijkje in de keuken. Hoe en waarom hebben anderen hun leven ingericht? Alle hoogte- en dieptepunten komen voorbij. Door die diversiteit zit er altijd wel een verhaal bij dat je raakt. En soms denk je: poeh, dan heb ik het toch beter voor elkaar…

Onder redactie van Sara van Gorp. Tekst: Margriet de Groot

Ze schudde het zoute water van haar haren terwijl ze de zee uitliep. De zeemeeuwen krijsten, het leek alsof de vogels wisten dat het hier om niet zomaar iemand ging. Intussen schreed Eva met lichte tred door het mulle zand.
Tussen nacht en dag was ze vertrokken, zodat ze de enige op het verlaten strand zou zijn. Eva stak een sigaret op. Als een krans van madeliefjes had ze het leven tot nu van dag tot dag aaneengeregen. 5 juli 2008 gaf het ijkpunt van zestig getelde jaren om eens langs de cirkel te wandelen.
Was ze eergisteren nog de kleine meid van haar vader, vandaag scheen het jonge zonlicht op de sporen van zwaartekracht en vergleden tijd in de huid.
Ze besloot, dat het teveel was om te overdenken, opnieuw te beleven en zich te herinneren.
Daarop blies ze de rook langzaam uit.
Blauw van zee en wit van zand, dat was het enige wat er was.
Anders en immer hetzelfde.

Zeer korte verhaaltjes hebben een magische uitwerking op mij. Steeds is er de vraag, hoe kun je met minder woorden, meer zeggen. Als verjaardagscadeau voor mijn moeder schreef ik bovenstaand verhaal. Het bevat slechts 162 woorden. Julia Kaiser verzorgde de vormgeving.

Moeder in depot

Hoeveel schilderijen hij precies van haar gemaakt heeft? Mogelijk twintig, maar het kunnen er heel goed dertig zijn geweest. Wat ik me weet te herinneren is dat de doeken van een aanzienlijke afmeting waren, bijna levensgroot.
De voorbereiding, daar begon het mee voor vader. Een behoorlijke tijd was hij kwijt met het timmeren van het geraamte, voordat hij het linnen door zijn handen kon laten glijden om het uiteindelijk strak te spannen.
Ze was zijn muze – mijn moeder Eva. Misschien ook omdat ze iets weg had van Brigitte Bardot…dezelfde volle mond, het blonde haar. Onbenaderbaar, mooi, bekoorlijk. Zo heeft hij moeder steeds weer afgebeeld. En daarom was ik vernoemd naar Brigitte. Leuk, al moest ik eraan wennen dat ze steeds bloot waren: Brigitte en Eva. Maar de echte Eva is altijd naakt, zei mijn moeder en aaide me over mijn hoofd.
Omdat er voor mij een sluier van spanning over de ambacht van vader lag, trotseerde ik soms de trap naar zolder. Dan ging ik samen met mijn broer kijken hoe vader aan het werk was met mijn moeder op de achtergrond in een modelpose. De klanken van Pink Floyd en de geur van vele shaggies vertelden dat de kunstenaar inspiratie had en dat het moest gebeuren. Anders zou het moment door zijn handen glippen. Dikke verf liep over zijn kwasten, maar kwam altijd op de enige juiste plek op het doek. Uren hielden ze het boven samen uit. Soms zelfs dagen. Als mijn broertje en ik ons verveelden dan imiteerden we ze. De schilder en zijn muze. Hij trok zijn shirt uit, vader schilderde altijd in ontbloot bovenlijf en ik ging naakt op een naar terpentine stinkende lap met verfvlekken liggen. Dat was het wel zo’n beetje. Ook wij hielden het uren zo uit. Professioneel verlegde mijn broertje af en toe een been of haalde in een snelle beweging een hand door mijn haar. Intussen bleef ik mijn lippen maar tuiten, terwijl ik zijdelings naar mijn moeder naast me keek. Wie was deze vrouw?
Eens in het jaar verliet een van de vele Eva’s ons huis, nadat ze maanden in de gang had staan drogen, want volgens vader schoot dat op die vochtige zolder niet op. Was het eindelijk zover, dan leek hij een jager op weg naar de BKR om de prooi binnen te halen. Met zijn vrouw onhandig onder zijn beide armen stapte hij in de tram, tegelijkertijd ons op het hart drukkende dat het er nu echt op aankwam. Had de BKR een Eva aangekocht, dan volgde er een aantal maanden van overvloed voor de kunstenaar en zijn gezin. Voor ons betekende dat vooral: snoep, koek, fris en cadeautjes. Alleen daarom namen we steeds weer met gemak afscheid van een versie van mijn moeder.

Onlangs heb ik van mijn broer gehoord dat mijn moeder verspreid staat over verschillende depots in de stad. Of dat de bedoeling was vroeg hij zich af. We besloten het samen eens uit te gaan zoeken. In een of andere opslag aan het IJ vonden we Eva met hoog gehakte, gespreide benen terug. Iets later troffen we de spirituele Eva, met het ei van brahma, aan in een verlaten kelder in Noord. En dan ook nog de Eva, een gevonden drieluik, geplaatst in een magisch realistische omgeving bij onze oude buren in Amsterdam-Zuid. De andere gevonden muzes laat ik voor het gemak buiten beschouwing. Moeder is thuis.

Vrouwe Fortuna leeft! Gisteren hebben de auteurs Willemijn van Benthem en Fidessa Docters van Leeuwen het eerste exemplaar van hun boek overhandigd gekregen van uitgever Petra Rijkelijkhuizen.
Vanaf 3 juli 2008 is Vrouwe Fortuna (Uitgeverij Archipel, ISBN: 978-90-630-5339-0) verkrijgbaar in de boekwinkel. Ook via de www.archipel.nl is Vrouwe Fortuna te bestellen.

Wilt u meer informatie of een recensie-exemplaar ontvangen? Een voorpublicatie, lezersactie of aboneewerfactie afspreken? Neem dan contact op met:

Ester van Lierop
Promotie & Marketing Uitgeverij Archipel
020-5247530, e.vanlierop@uitgeverijarchipel.nl