Ik ben op zoek naar drijfhout,

in deze kolkende zee.

Mijn patronen geven adem. Houden me weg van tijdelijk ongeluk.

Kijk. Het lukt. Ik stoot me niet, ik breek me niet, ik blauw me niet.

Maar even later is daar onzekerheid in kapitalen.

Blijven drijven, doe ik daarom alleen nog in de Dode Zee.

Het kan niet. Het mag niet. Maar je denkt het wel. Regelmatig zelfs. Erover praten, kan opluchten, maar bedenk wel goed aan wie je je verboden gevoel opbiecht. “Ik ben bang dat dit het einde betekent van onze vriendschap.”

Soms wens je je man liever dood dan dat je die onvermijdelijke scheiding aangaat. Of je droomt regelmatig van sexuele uitspattingen met zijn beste vriend, van wie je fysiek behoorlijk in de war raakt. Daar praat je waarschijnlijk niet snel over. Omdat het niet mag en niet kan. Omdat je je schaamt voor je eigen gevoelens. >>> Meer lezen? Stuur een mail naar Fidessa schrijft.

365 dagen liggen voor me,
ma vie 2008.
Spannend, zo’n boekje,
als levend bewijs voor mijn bestaan?

De pen schrijft, tekent en beslist,
langzaam vult de week en maand zich met plichten,
opdrachten en zelf opgelegde latten.
Straks op 31 december 2008 verbrand ik ma vie.

Het heden is dan verleden.
En ik. Verlang opnieuw naar schone dagen.

‘Ik ben, omdat jij bent.’

De was ophangen, de afwasmachine uitruimen en breien…

Een drukkertje heb ik nodig

Ik wil me vastmaken

aan mezelf

Zo eentje van metaal

met een pieletje

en een gaatje

Dan zit ik stevig

Ik lach. Wind noch regen krijgt mij nu onderuit.

Waar vind ik troost? Tussen de kussens op de bank? Met een warme kruik op mijn buik? In het bos achter de bomen? Aan zee net na vloed?

Niet voor mezelf, maar voor de ander.

Kan ik het kopen

in een winkel.

Dan koop ik het.

Glimmend verpakt met dure strik.

Om weg te geven

aan de ander.

Zowel Interior Consult als Hotel Tech slaan nieuwe wegen in, ieder vanuit hun eigen specialisme. En het commerciele vastgoed is er daar een van. In het WTC, waar Hotel Tech de restyling van vier torens voor zijn rekening neemt, zijn we in gesprek met Loek van Emmerik, Managing Director Hotel Tech. ‘Onze grootste inspiratiebron is de boeiende markt waarin we samen met de opdrachtgevers en het team oplossingen bedenken die aansluiten bij de vraag.’>> Verder lezen? Stuur een mailtje en het artikel is al onderweg.

Hipslip

‘Kan ik nog even naar het toilet?’ vroeg ik en zette mijn Mandarina Duck-tas naast de stoel in de saaie vergaderruimte. ‘Ja,’ zei hij. Johannes Maria Antonius Dirkzwager, de hoogste baas en de man met de vele initialen. Ik glosste uitgebreid mijn lippen en bekeek mezelf van de voorkant in de spiegel. Ik zag er goed uit in die soepel vallende rok. Of voelde ik me lekker in mijn recente Victoria’s Secret-aanwinst? Sinds kort bestelde ik mijn ondergoed bij de New Yorkse lingerieketen. En vandaag droeg ik een hipslip die de helft van mijn billen vrij hield. >> Meer lezen? Mail me…en de column is onderweg.

Een tijd terug was ik even buitenstaander

In de liefde

We kriegelden, vermeden en ontweken

Als ik niet meer mee doe aan ons twee

Waar gaat het dan nog over?

Grote verlangens werden ineens grauw

Lachen kreeg plotseling iets ijzigs

Overstromingen van kussen veranderden ongezien in zakelijke blikken

Toekomst was niet nodig.

Maar, ik ben vandaag weer in de liefde gestapt

Want ik wil niet uit, juist aan

Een hand die over mijn hoofd streelt

Een vrolijke lach bij thuiskomst

Een samenzijn

Ineens hoor ik erbij