Nu in yogamagazine (op pagina 24) mijn artikel over de levenslessen van de Vedanta.

Robert W. Portielje (1959) begeleidt mensen en organisatie op weg naar succes. In zijn nieuwe boek ‘Ontwikkelen of ingewikkeld blijven’ deelt hij zijn kennis op in kleine porties, die samen aan zetten tot persoonlijke groei, maar ook tonen dat een inzicht van alle aspecten noodzakelijk is om mee te gaan in de razendsnelle ontwikkeling van de wereld. Hiermee wisselt hij micro-niveau (het gaat om jou) en macro-niveau af (het gaat om de wereld).

Sommige begrippen kennen we al: flow, belemmerende overtuigingen, de wet van overvloed. Wat Portielje betreft is het vast logisch dat hij ze aanhaalt, omdat ze onderdeel uitmaken van de nu aanwezige kennis.
Maar Portielje is op z’n sterktst als hij je met de neus op de feiten drukt, dat je ambitie verder heeft te gaan dan een egocentrisch doel als rijk worden, de beste zijn…
En als hij puntsgewijs de kenmerken van de huidige tijdsgeest weet te benoemen. Want daar kun je dan weer je voordeel mee doen.

‘Ontwikkelen of ingewikkeld blijven’, Robert W. Portielje, Ankh-Hermes, ISBN 9789020203936

De buurman leert zijn zoontje fietsen. Gewapend met helm zit hij op zijn nieuwe gele fiets. Mijn oog blijft hangen op zijn knietjes en ik zie de kleine stenen in de mijnen weer zitten. Ik heb nooit begrepen waarom ik het fietsen juist in het gruizelementen grint, zoals ik het noemde, moest leren.
Vader houdt zijn schouder vast, brengt hem op snelheid en holt buiten adem rondjes achter de fiets aan. Af en toe trapt de jongen zelf. Maar zodra hij stilstaat valt hij bijna om. Net op tijd grijpt vader hem in zijn kraag. Waar moet hij zijn voeten laten?
Als ik ze weer voorbij zie komen hoor ik het zoontje zeggen tegen zijn vader: ‘Niet loslaten, niet loslaten. Echt niet doen he.’ Ik wrijf over het litteken op mijn knie.

Deze morgen werd ik wakker en vroeg me af of ik klaar ben voor nu. Een echt antwoord kwam er niet. Misschien morgen.

Zal klinken als een stadsnufje, maar toch zeg ik het. ‘Mijn pluksla komt uit!’

Je zou denken dat de koele lucht vroeg in de morgen een koele juli dag in haar draagt.
Niets van waar.
Kijk maar naar de zonnestralen
die proberen te ontsnappen.
Het wordt een zwoele zomerdag, zo een
die we allen in ons herinnering hebben. En vandaag als nieuw beleven.
Die zal eindigen met een onverwachte stortregen.
Schuilen onder jassen, slierten nat haar. Een grote lach
op onze gezichten. Het is vakantie. Zomer. Van regen word je mooi.
Druppels op een warme huid.

Ik vind het werk van Tamsin Relly (1981) interessant.

’s Ochtends loop ik eerst een rondje door de tuin. Opstaan is daarmee leuk geworden. Ik word iedere keer verrast door de geur van de morgen. De dauw op het gras. De magnolia die voor de tweede keer bloeit. En nu is er ook de gekregen moestuin…het begin van vers.

de zee rolt mijn kamer in
ik lig in bed op de vloedlijn
zonsopgang gebeurt
in mijn tijdelijke huis
vloed staat aan mijn voeten
zonder nat te worden
golven beuken tegen vergane schepen
ik lees reacher

Ik schrijf altijd over hetzelfde, ik heb niet genoeg verbeelding, ik schrijf altijd over de Moto Guzzi van Paul Abels en het vliegtuig van Joost Conijn. Paul rijdt in zijn eentje met de dertig jaar oude motorfiets door Frankrijk, geen toerist, hij is op zakenreis. Joost vliegt over Afrika, hij heeft het vliegtuig zelf gemaakt, zijn leven is een kunstwerk, hij stelt het tentoon in verfijnde galeries in Milaan, Berlijn, Madrid en Buenos Aires. Gepenseelde vrouwen kijken er met geloken ogen naar, het hoofd iets achterover, ze prevelen onhoorbaar ‘kunst’.
De dynamo van de motorfiets begeeft het bij Orléans, hij is niet te repareren, de ANBW haalt hem na veertien dagen op. Joost zegt: Je had een autoaccu moeten kopen en die achterop moeten zetten. Dikke kabels erbij, dan had je makkelijk duizend kilometer kunnen rijden.