Je zou denken dat de koele lucht vroeg in de morgen een koele juli dag in haar draagt.
Niets van waar.
Kijk maar naar de zonnestralen
die proberen te ontsnappen.
Het wordt een zwoele zomerdag, zo een
die we allen in ons herinnering hebben. En vandaag als nieuw beleven.
Die zal eindigen met een onverwachte stortregen.
Schuilen onder jassen, slierten nat haar. Een grote lach
op onze gezichten. Het is vakantie. Zomer. Van regen word je mooi.
Druppels op een warme huid.

de zee rolt mijn kamer in
ik lig in bed op de vloedlijn
zonsopgang gebeurt
in mijn tijdelijke huis
vloed staat aan mijn voeten
zonder nat te worden
golven beuken tegen vergane schepen
ik lees reacher

De oude tafel is geschilderd, fris wit, de tuin groen
Mousseline gordijnen wapperen
Ik tik, tik, tik.

Ik kijk naar je foto,
in de tuin op de Veluwe.
Het is lente,
de krokussen geuren,
een enkele roos zelfs al in knop.

Genomen op een woensdagmiddag,
een vrije,
in 1992.

Ik kijk naar je foto
en ik kan haar,
niet in een lijstje doen.
Want dan kader ik,
je af.
Terwijl ik nu de geur van rijpe kersen inadem,
vermengt met een enkele zonnestraal.

Haar vleugels
weerkaatsen
in het wit op de straat.
Zij is de enige
die buiten blijft.
En zich niet bekommert
om gladheid
noch om een strooizouttekort
of langdurige kou.
Zij slaat haar vleugels uit.

Camper ‘No Bounderies’

Het gezoem op de achtergrond
is van de ijskast.
’s Nachts stand drie.
Er tussendoor ratelen krekels.
Of heten ze in Australie anders?
De hemelsblauwe gordijnen zijn onze schuilplaats
en tegelijkertijd het donker van de nacht.

Zijn hand rust op mijn naakte bovenbeen.
Omdat ik schrijf draagt hij een roodgeel gestreept slaapmasker.
Hij heeft het warm
en slaapt naakt.
Ik luister naar zijn ademhaling.
Ik voel een scherpte bij mijn hart.
Eindelijk ben ik geland,
In ben in Daintree Forest, Queensland, Australie.
Zijn ademhaling is rustig en regelmatig.
De krekels, of heten ze hier anders, hebben zich intussen naar zijn ritme vervoegd.

Ik kruip in de kelk van de blauwe seringen,
op de stenen tafel.
Passerende auto’s, een tikkende klok.
Benedendorp 136.
Weggeborgen in het stuifmeel hoor ik niets meer.
Net als jij.

In jouw stoel
zijn de leuningen als je armen om me heen
je zachtzijde jurk
je ingelegde broche
je frisrose shawl
je levenslustige lach
je slok thee
je aandacht voor mijn gesproken woord.

Ik zit op mijn Franse balkon en drink hibiscusthee,
als ik twee blauwe vlinders zie.
Vriendin Sophie schrijft over een blauwe vlinder
Nee, ik vond die ene al fictie.
Ik kijk nog eens.
Het zijn er echt twee.
Ik wil ze aanraken, van dichterbij bekijken, bij me houden
want o wat zijn ze bijzonder.
Weg zijn ze. Ik neem een slokje thee. Wonderen moet je laten gaan.

Vandaag op de fiets
Zie ik
Ineens
Veel geel in het groen

Rafelige blaadjes kronen de steel
Aan de overkant in ander groen staan madeliefjes
Alsof een willekeurige buurman in de hemel heeft besloten dat
paardebloem en madeliefje
niet in hetzelfde groen horen te staan

Ik snap het…anders was er vandaag geen verrassing geweest!

beeld waterwereld